Trilling op de tafel. Ogen wenken en verstoorde gedachten badineren langs de overlegtafel waarin cirkelvormige gaten alle mogelijke kabels netjes wegleiden. Ik neem op en kijk. Mijn fronsend voorhoofd zorgt voor algemeen begrip en dispensatie. Ik kon de ruimte verlaten. Het gereutel achter mij herneemt. Ik verdween in een andere bureel met alweer witte tafels, dure stoelen en allerhande high end burotica. Daar in die ruimte zocht mijn oog in alle stilte naar een uitweg op de wereld, een raam. En dat raam begreep alles en keek met mij naar de stad. Daar beneden bewoog de buik van het Brusselse leven: auto’s, kranen en overal bewegende mensen; de Brusselse minestrone die immer pruttelt en nimmer verveelt.
Het raam ernaast werd gebarricadeerd door ingewikkelde lamellen waarvan 1 strook ontbrak. Langs deze lichtpoort kwam het kroonjuweel van ’s lands justitie in mijn blikveld: het Poelaertpaleis. Haar koepel drukte zich boven alles en iedereen uit en dwong de hemel tot zwijgen. Gelouterd door haar tremendum verliet ik het gebouw en keerde ik terug naar het Zuidstation.
Ook daar botste ik op eindeloos geroezemoes van gehaaste mensen met zakjes en pakjes. Ik vond rust in de fundamenten van het station en bleef ervoor staan, starend. “Kan jij de wereld dragen?” vroeg ik me af. De massieve pijler omgeven door kitscherig graniet zweeg. Haar smeedijzeren draagarm met robuuste vijsknoppen bewoog niet, niets bewoog. “Ik draag en geef rust aan wie zwijgend kijkt” leek ze me te antwoorden. Ik nam het in vrede aan en zocht vertraagd het perron richting Turnhout en stapte op.
Eindeloos schuurde de rit verder over de rails tot de trein abrupt in Tielen tot stilstand kwam en koppig bleef staan. “Beste reizigers, wij hebben een technisch probleem waardoor de trein tot stilstand kwam. Wij houden u op de hoogte zodra wij meer weten”. Even stilte en daarna eindeloos treingezeur. Ik sloot me af van de treinperikelen en kreeg een zwarte man in beeld waarop de wereld geen vat leek te hebben. Hij droeg een rugzak met drie witte strepen en een driehoek. Na enkele minuten stond hij recht en verliet onverstoord de wagon. Hij stapte af en slenterde eenzaam over het perron met kiezelstenen. Ik keek hem achterna en vroeg me af wat hem naar Tielen bracht. Drie witte strepen en een driehoek in Tielen.
