Woensdagavond schuift de maan voor de zon, met een maximum om dertien over acht. In Brussel zal dan zo’n 91 procent van de zonneschijf verdwijnen. Dichterbij een volledige eclips kom ik tijdens mijn leven niet meer: de volgende van dit formaat is pas in 2081. Dan zou ik 103 zijn.
Ik wil hem dus zien, de eclips. Maar dat is niet zo eenvoudig. Bij de zonsverduistering van 1999 lag het hoogtepunt rond de middag en moest ik mijn nek 90 graden kantelen. Nu zal de zon amper acht graden boven de horizon hangen. Acht. Strek je arm en leg je vuist op de horizon: daar ergens zit hij. Ik heb dus niet alleen een bril nodig. Ik zoek een vrij zicht naar het noordwesten, over alles heen wat deze stad de voorbije duizend jaar tussen mij en de ondergaande zon heeft gezet.
Stadsmagazine Bruzz gaf vorige week een handig overzicht van de drie beste Brusselse adressen. Met stip op één stond de begraafplaats van Sint-Gillis, die – zo gaat dat in deze stad – in Ukkel ligt. Prima, dacht ik. Ik hou van kerkhoven en het is er tenminste rustig. Tot ik verder las. De plek sluit om vier uur ’s middags. Pech voor mij en voor u. Goed voor de doden: ze hebben het mooiste zicht van Brussel en ze hoeven er niet eens hun graf voor te verlaten.
Natuurreservaat Zavelenberg in Sint-Agatha-Berchem kan wel; dat is vierentwintig uur per dag open. Een veld aan een boerderij in Sint-Pieters-Woluwe ook. Maar het valt op: de meeste suggesties in Bruzz liggen al tegen Vilvoorde aan, of aan de grens met Diegem. Om in Brussel naar de hemel te staren, moet je zo ver mogelijk van Brussel gaan staan, en liefst met één voet in Vlaanderen.
Gelukkig zijn er nog de professionals. Laken heeft een planetarium. Brussel zelfs een Koninklijke Sterrenwacht. Die zetten vast hun deuren wijd open op de belangrijkste astronomische avond van het decennium.
Dat valt dus tegen. Het planetarium gaat woensdag niet open. Personeelsgebrek: de meeste medewerkers zitten in Spanje, waar de maan de zon volledig zal bedekken. De Sterrenwacht laadt dan weer haar telescopen in en rijdt naar een sterrenkundige buitenpost in godbetert Marche-en-Famenne.
Ondertussen heet Antwerpen iedereen welkom op het dakterras van het MAS, met telescopen, zonnefilters en 360 graden vrij zicht. Oostende trekt naar Park De Nieuwe Koers. En Brussel? Brussel is naar Spanje.
Ik heb woensdag dus een probleem, maar ik heb gelukkig ook David. David is er altijd als de kippen bij om vrienden samen te brengen. Hij vroeg het vorige week in onze WhatsApp-groep: waar de eclips? Berchem werd geopperd, zonder animo. Een enkeling zat in Dublin – de gelukzak: hij krijgt drie procent zonsverduistering méér. Tot David voorstelde: waarom niet bij jou, Roel? Die heeft namelijk een appartement in de hoogste woontoren van de stad en vanop het dak daar staan er alvast geen gebouwen in de weg. ‘Kom maar af,’ zei Roel. ‘Ik zet strandstoelen.’
Dat is gelukkig ook Brussel. Het is een stad die om vier uur sluit, maar er loopt altijd wel iemand rond met een sleutel. Je vindt hier geen uitzicht; je ként iemand met een uitzicht.
