De Belgisch-Ghanese actrice en theatermaker Alix Konadu leverde in de KVS haar eerste eigen voorstelling af. ‘Broken Home, My Shrine’ gaat over migratie en identiteit en is een wervelende combinatie van theater, poëzie en muziek.
‘It’s bright and dark at the same time’. Met die zin begint een van de drie actrices de voorstelling. Ze spreekt in poëtische termen over de zon en de maan, over dag en nacht, over de zee en de wind. Ze roept daarmee ook het beeld op van mensen op de vlucht die door weer en wind en door nacht en ontij een barre tocht ondernemen om te ontsnappen aan honger, oorlog en vervolging in hun thuisland.
Zigzaglijnen
Maar wat is thuis als je ergens anders woont dan waar je bent opgegroeid of dan waar je ouders of grootouders vandaan komen? Je staat met je ene been in het ene land en met je tweede been in het andere land, klinkt het. Konadu vertelt over haar vader, die vanuit Ghana naar Europa kwam, haar zusjes, die in het Verenigd Koninkrijk wonen, en haar blinde grootmoeder, die nog altijd in Ghana woont. Als ze haar oma opzoekt, doemt er een taalbarrière tussen hen op, maar ze voelt toch ook een sterke verbondenheid. De levenskracht en het optimisme frapperen haar in Afrika. De kleurrijke stoffen, sieraden en losse gebruiksvoorwerpen in het decor weerspiegelen de gekoesterde tradities van het continent, als relikwieën van een heilige plek.
Zigzaggend gaat het stuk verder, afwisselend in het Engels, Nederlands en Frans, met verhalen over het thuisland, de uittocht en het land van aankomst, gebaseerd op eigen ervaringen en talrijke interviews met migranten. Ondertussen strooien de performers een vluchtige lijn van zand uit over de vloer. ‘Grenzen zijn niet echt’, luidt het. Mirko Banovic speelt gitaar, nu eens melancholisch, dan weer uitgelaten. De zang varieert ook, van hiphop tot opera.
Meezinger
Het tempo gaat de hoogte in bij een striemende aanklacht tegen het onmenselijke migratiebeleid. Baby’s die in kooien worden opgesloten, rassenprofilering via AI, detentie- en martelkampen in Libië, kwetsbare mensen die door politici ontmenselijkt worden en aan wie opvang wordt ontzegd. Sluiten we niet collectief onze ogen voor het stuitende onrecht dat in Fort Europa plaatsvindt? En vergeten we niet welke menselijke ellende de Europese kolonisatie heeft aangericht?
Toch is het stuk niet zwaarmoedig en het is ook geen politiek pamflet. De makers zoeken vooral toenadering en verbinding en laten de schoonheid zegevieren. Niet toevallig neemt het publiek plaats in een cirkel rond het podium, op stoelen en kussens. Alix Konadu, Raphaële Green en Lois Lumonga Brochez spelen en zingen met zichtbaar plezier en laveren ook tussen de toeschouwers. Op het einde volgt een aanstekelijke meezinger: ‘Follow the river’.
Less is more
Een kritische kanttekening: is het niet jammer dat een voorstelling waar zo veel tijd en energie in is gekropen, maar vier keer te zien is, in de kleinere zaal KVS Box dan nog wel? De nieuwe KVS-theaterdirecteur Dries Douibi heeft gelijk: hij pleitte in Bruzz voor ‘minder producties (…) die langer lopen, zodat de druk zakt en we met meer zorg kunnen werken’.
Broken Home, My Shrine was te zien in de KVS, van 15 tot 19 oktober. Lees ook de uitvoerige recensie in Pzazz.
