Ik woon in het Ilot Sacré. Ik hou van die naam. Liever dat dan “hypercentrum” of “UNESCO-zone”. Deze week was er een “buurtoverleg” in het kader van een nieuw beheersplan (BBP). Met wat geluk zou het tegen de zomer van 2027 goedgekeurd moeten zijn… om dan 20 à 40 jaar “de rode draad voor het stedebouwkundig beleid te vormen”.
Het overleg begon voor mij alvast op zijn Brussels. De flyer kwam pas twee dagen op voorhand in mijn brievenbus en vermeldde geen adres. Brucity, dacht ik. Fout, zei de kregelige securityman. Enfin, “pas juste, et t’es le centième qui me pose la même question”. We leven in Brussel, geen adres, kregelig Franstalig antwoord, geen doorverwijzing naar het juiste adres.
Dat laatste was nochtans evident en had ik moeten weten. “Ons stadhuis” bevindt zich natuurlijk op de Grote Markt. Enfin, “Grand Place” eigenlijk. De gehele presentatie was in het Frans. Dat is makkelijker. Omdat je dan geen simultaan vertaling moet voorzien. Het is crisis en iedere euro besparing is welkom.
We zijn dus met een goede 2.700 officiële inwoners in de buurt. En de bedoeling is dat we vruchtbaar leven. Of in ieder geval groeien in aantal. Het BBP legt de absolute prioriteit op “bewoning en bewoners”. En een daling van 50% aan souvenirshops. Traag, want enkel bestaande vergunningen worden niet verlengd. Meer beleidsinstrument heb je blijkbaar niet. Het is alsof je een voetbalploeg vraagt enkel te verdedigen. Zo verlies je alvast niet, is de luie redenering.
Ze zouden daarna nog met 20 zijn, die souvenirshops. Dat is zonder de chocoladeshops (al dan niet echte chocolade of witgewassen chocolade). Daar valt niets aan te doen. Dat is ook zonder de “malbouffe” of snacks. Daarop kregen we het antwoord dat er tegenwoordig veel vergunningen geweigerd worden. De recente KFC op de Anspach toont alvast aan dat ze niet allemaal geweigerd worden. De stad en aanverwanten bezitten een honderdtal gebouwen op of rond de piétonnier, die zouden we alvast offensiever kunnen inzetten. Kwestie van ook eens een voetbalmatch te winnen. No sweat, no glory.
Dat de ratten verzot zijn op de bewuste snacks, dat valt buiten de scoop van het BBP. Ondergrondse vuilnisophaling, of andere hedendaagse alternatieven, vallen niet onder dit plan. De vijf prachtige bomen op de Grasmarkt ook niet. Daar kon de bewuste schepen niets over zeggen, of aan doen. Niet haar bevoegdheid. Ze planten alvast nog deze winter vijf kleine scharminkels die ooit zullen uitgroeien tot bomen. Op de vraag om het gehele plein meteen te herdenken, kwam het antwoord dat zoiets te lang duurt. Langer dan een vergunning om bomen om te hakken alvast, daar zouden we meer dan een boompje over kunnen opzetten. Die discussie schoot gisteren geen wortel. De aanwezigen wilden ze wel water geven, maar de paraplu kwam boven.
Het goede nieuws? Het Spanjeplein, de Grasmarkt en de Putterij moeten de komende decennia (no pun intended, velen onder ons zullen het nooit meemaken) tot één groene zone evolueren, zonder aan het mobiliteitsplan te raken. Die mobiliteit ligt extreem gevoelig. Lange tenen, die auto’s.
Meer goed nieuws? Er mag tot 20% toeristische overnachting in het woonaanbod komen. Vooral economisch en sociaal eerlijk toerisme in de vorm van hotels. Nu zitten we aan 11%. Er is dus ruimte voor nieuwe hotels en vergunde B&B’s. Dat er tot 33% van de bewoning (voor alle eerlijkheid: enkel in sommige Brusselse buurten, dus vooral in het hypercentrum, net waar we het hier over hebben) illegaal verhuurd wordt, zit niet in deze cijfers vervat. Daar “wordt aan gewerkt”. Zo kan je het ook bekijken natuurlijk. Brussel is één grote werf.
Natuurlijk gaat deze BBP-werf enkel over vergunde zaken. De truuk is dus geen vergunningen aan te vragen, ook al zou je dat moeten doen. Blauwe kubussen zet je zonder vergunning. Het is niet wettelijk, maar het is Brussel. Een detail. We zullen dus nog feestelijker worden als Ilot Sacré. Hoe we dat rijmen aan het uitgangspunt van “bewoning primeert”, is me niet duidelijk geworden. Het zal aan mijn kennis van het Frans liggen.
