Categorieën
Brussel Persoonlijk

Glibberig Brussel

Tochtig, nat en heel killig. Grijze wolken pakken samen, de wind snijdt scherp. Liever thuisblijven in een warme zetel? Niets moet, of moet het toch? Ja, het moet.

De veters willen niet mee en toch sluit ik stevig de deur achter me. Stapvoets de sens unique door, op het einde altijd naar links. Op het volgende einde opnieuw naar rechts. Altijd maar keuzes maken, ook al zijn het vaak dezelfde. Met harde tred zet ik door. “Calorieën verbranden jongen”, hoor ik mezelf aanmoedigen. Tja, ik stap nog harder. Beter toch géén trui aangetrokken. Het lijf wordt vochtig warm. De eerste zweetpareltjes veeg ik af. Ik zet door. Warme damp ontsnapt bij het beetje opentrekken van de rits. Afkoeling.

Betontegels gaan over in betonklinkers. De stad rammelt, ze schuift deze morgen anders dan gisteren. Ik verstop me al stappend achter de rijtjes met auto’s. Kan iemand me eigenlijk nog zien? De gevels volgen snel. Deuren, ramen, hoog en laag. Rot en nieuw. Alles doorheen. Het patroon van de betontegels stopt. De straat krijgt plots een dak. Pilaren zorgen voor vergezicht. Even waan ik me in de gaanderijen van Oostende. Zonder Arno. Ja, we missen je. Kleine bedjes duiken op. Kleine bouwsels van karton. Hier en daar een voet of arm die vanonder een stuk deken komt. Ssst, het is nog vroeg. Ik verstil en versnel. Ik wil niemand wekken.

Ondanks de straat met een dak is het er toch nat, zwarte grillige plekken overal. Iets plakt aan mijn schoenen. Hinkend tussen de lichte en donkere plekken stap ik dapper verder. Maar wie is nu de dappere eigenlijk? Zij die de ijzige nacht hebben getrotseerd of ik die stilletjes passeer?

Treinen en trams nemen de plaats in van pilaren en auto’s schuiven rechts in rijtjes. Verstoppen lukt niet meer. De donkere plekken krijgen geur. Vieze geur. Ze worden dikker, veel dikker. Een stevige, donkerbruine, bijna zwarte, gladde, glanzende emulsie. Het digestief van de stad. Het hinken gaat over in voorzichtige sprongetjes. Het laatste wat ik wil, is uitschuiven in deze glibberige drap. Niet meer recht geraken zoals een jong hert op het ijs. Of erger, gevloerd worden in een koude moddercatch door een tegenspeler met heftig overgewicht. Ach nee, laat het uit.

Het is me gelukt. Net zoals vorige week en de week ervoor en de week daarvoor. De prut aan mijn schoenen slijt. Elke week opnieuw, want de tarmac neemt op. Ik wrijf zijdelings mijn schoenen af aan u. Dank u. Heel netjes van u. De vingerwijzende strepen doen me niets en ik keer ze al stappend de rug toe.

Halt! De 82 had ik bijna net niet gezien. Dit rollend materieel heeft een voorrecht. Het is nu eenmaal lastig remmen op natte sporen. Misschien plakt er ook nog prut aan de wielen. Ja, doe maar, glibber maar verder, ik wacht wel.

Share