9.31 uur – keuken
Pierre (opgewekt): De Efteling! Ik dacht dat we vandaag op uitstap gingen. Naar de Efteling, of naar Pairi Daiza, of naar Planckendael. Het maakt niet uit. Even eropuit. Even resetten. Whatever. De Zoo van Antwerpen. Ik hou van gekleurde dieren. Ik hou van fantasy. Goudvisoranje, parkietgroen en klaverblauw.
David (verbaasd): Op uitstap? Dat klinkt leuk inderdaad. Maar, nee, we gaan vandaag jammer genoeg niet op stap. We blijven hier in het Anker. Doodgewoon.
Pierre (lacht): Helder!
David (kijkt op zijn aanwezigheidslijst): Ik heb ene mevrouw Zhang Hua op mijn lijst staan …
Pierre (knikt): Hua komt later. Ik heb met haar gewisseld. Haar dochter is ziek. Ik ben Pierre.
David (vinkt beide namen af): Ook helder. (Hij kijkt op.) Dag Pierre, laten we van start gaan. Mijn naam is David, ik ben kunstenaar en …
Pierre (onderbreekt David): Ik ken je pitch. Ik heb je nine o’clock staan afluisteren. (Hij buigt voorover). Moet je eens luisteren David: ik ben het eens met alles wat jullie vandaag bespreken en slash of beslissen. Zolang ik mijn boekenclub kan blijven runnen, all is fine. Mijn support heb je. Ik heb geen ideeën voor nieuw activiteiten. Het boeit me niet zo. (Pauze.) Whatever you want honey, really. (Hij tuit zijn lippen.) Kan ik na ons gesprekje naar huis? Kunnen we ons tweede gesprek voor vandaag annuleren? Ik kan inbellen? If you insist. We kunnen online verder chatten? (Pierre schudt zijn hoofd. Hij staat op en gaat koffie halen.)
David (verbaasd): Ik weet niet zo goed wat zeggen, Pierre. Ik denk dat ik er nooit bij stil heb gestaan dat sommige mensen niet over hun job willen praten.
Pierre (loopt terug naar de tafel): Nivea, David. (David kijkt hem vragend aan.) Nivea is de afkorting voor: niet invullen voor een ander.
David: Niet invullen voor een ander. Nivea. Dank je. Helder. Wat goed. Die leen ik van je. Die komt vast nog een keer van pas. (Hij denkt na en tracht zich te herpakken) Mij is beloofd dat iedereen tegen vandaag enkele voorstellen voor cohesie-versterkende activiteiten klaar zou hebben en dat we die voorstellen nu samen zouden bespreken. (Hij legt zijn vulpen op tafel.) Ik heb de indruk dat de communicatie in het Anker niet optimaal verloopt. Ik was echt van oordeel dat mijn komst hier enkel positief onthaald zou worden. Dat mensen het leuk zouden vinden om hun hart eens te luchten en ongeremd hun wildste ideeën zouden spuien, zoals dat soms gaat in het bijzijn van een buitenstaander. Zoals biechten bij een priester. What happens in the kitchen, stays in the kitchen. Als dit je helpt: ik heb ook beroepsgeheim! Ik kan een brug zijn naar een beter gemeenschapscentrum. Ik kan jullie ideeën vertalen naar concrete, levensvatbare projecten. Snap je?
Pierre (kijkt David vreemd aan): Koen zit volgens mij niet te wachten op cohesie-versterkende activiteiten.
David (verbaasd): Is Koen de verantwoordelijke van het gemeenschapscentrum?
Pierre: Inderdaad. De man die jou zat te dissen is onze kapitein. Verwacht er dus niet teveel van, David. Leg de lat tegen de grond, huppel erover en spurt vanavond weg om nooit meer om te kijken. (Pierre drinkt van zijn koffie.) Captain Koen wil het Anker omtoveren tot een zelfoptimalisatie centrum. You know? En activiteiten aanbieden die het individu versterken: yoga, meditatie, powertraining, the socials, hoe maak je je eigen website, coderen, management, dress-to-impress, networking skills, etcetera. You name it. (Pierre pikt Davids verbazing op en stoomt door.) Captain K. is van mening dat gemeenschapscentra er nu slechts zijn voor mensen die niet mee kunnen in de maatschappij: spreektafels om Nederlands te leren, basis computerlessen, brieven schrijven, hulp bij het invullen van administratieve formulieren, etcetera. In short: activiteiten voor armen en nieuwkomers. (Pierre kijkt op zijn telefoon en schrijft een bericht.)
Pierre: Het schip. Captain K. wil het Anker herdopen en het een nieuw naam geven: Het schip, onder het motto: wij moeten er niet voor de gemeenschap zijn, de gemeenschap moet er voor ons zijn. Het anker ophalen en eindelijk beginnen varen. De zeeën op. Niet langer ter plaatse blijven dobberen, maar zelfverzekerd de wijde wereld in.
(Plots staat David op. Hij strekt zijn benen.)
David: Ik val van de ene verbazing in de andere. De stress giert me door het lijf. Ik herken de wereld niet meer. Alsof ik wakker ben geworden in een mij onbekend scenario. Zwart is wit, groen is blauw. (Hij zoekt Pierre’s blik) Samen is toch leuk? Dat is toch evident? Zoals ademen. Of mis ik iets? (Hij gaat opnieuw zitten.)
(Pierre pakt een potje yoghurt en een reep pure chocolade uit de ijskast. Hij verbrokkelt de chocolade en roert het door de magere yoghurt. Hij schuift het richting David.)
Pierre: Hier kikker je van op. De lepels liggen achter de bar.
Pierre: Ik heb een idee, David! Ik wil dat mijn leesclub voortaan digitaal verloopt, via Teams. Online, dus. Listen! De laatste tijd komen er steeds minder mensen naar mijn cluppie. Mensen hebben het steeds drukker en geraken niet meer tot hier. Ik ben ervan overtuigd dat we deze trend kunnen stoppen door mijn leesclub online te laten doorgaan. (Pierre tikt op tafel). David, look at me! The world has changed, baby. Online zijn er zoveel meer mogelijkheden. We komen daar echt ergens. Hier in het Anker duurt alles zo-veel langer. Eerst moet iedereen elkaar steeds weer besnuffelen, bijpraten en roddelen. Cola drinken en cake eten. Alsof we elkaar elke keer opnieuw moeten leren kennen. Online kunnen we het from the start over stories hebben. (David knikt versuft.) So much more possibilities, David! The real world is boring honey! Online kan ik iedereen onderbrengen in aparte chatrooms voor oefeningen, we kunnen avatars maken van onze personages, we kunnen alternatieve verhaallijnen naspelen, alles meteen opzoeken en onze bijeenkomsten filmen en monteren in short stories. In het echt kan dat allemaal niet. (Pierre klinkt nu triest.) De esdoornzaal blijft de esdoornzaal, weet je? Geen extra’s. Zero.
David (knikt verdwaasd en concludeert): Ik zie het nu ook: de werkelijkheid is oud geworden.
