Soms duren werven in Brussel zo lang dat je op zijn minst een vierkante piramide, een Eiffeltoren met negen bollen of een Manneke Pis met een fluitje langer dan de Chinese Muur mag verwachten.
Dat blijkt dan gewoon een onderbroken metro, een lauw en altijd onafgewerkt plein of een reuze chalet dat achteraf een hotel blijkt te zijn.
Het is simpel, dit is een dwingend pleidooi voor kortere chantiers en oogverblindende architectuur. Niks meer of minder.
Wie durft de toren van het stadhuis eindelijk in het midden te zetten? Wanneer komt de Zenne weer boven water? Een nieuwe zeehond aan de Flageyvijvers? Karl Marx op het paard van Albert I aan de Albertina? Of nog erger: de roltrappen in het Centraal die effectief werken?
Ik hoor in de coulissen dat aan een en ander gedacht wordt.
Heerlijk toch, zo’n hoofdstad van het surrealisme.
William
