Half Brussel is ziek. Ik ook. In elk gezin is er momenteel wel iemand die geveld met een griepgerelateerd syndroom in bed ligt. Het is een jaarlijkse traditie en toch doen we telkens verrast als deze of gene collega uitvalt.
In mijn geval begon het een paar weken geleden in de crèche van mijn dochter. Niemand kijkt vreemd op van een peuter met snot dat uit de neus loopt. Evenmin van de onvermijdelijke spreiding van al dat snot over elk mogelijk denkbaar oppervlak. Initieel panikeert niemand. Zakdoeken worden bovengehaald en de pagadders liefhebbend meegetroond naar huis. Daar gaat de verspreiding lustig voort en zo springen de bacterie van broer naar zus, van kind naar ouder.
Volgende halte: de school waar ik werk. Daar werden heel wat leerlingen de voorbije weken plots moe, passief en verdacht kalm. Niet omdat de lessen saaier waren dan anders of de leerkrachten minder geïnspireerd, maar omdat ze langzaam maar zeker ziek aan het worden waren, net als hun leerkrachten. De een na de ander legde het hoofd uitgeput op de bank, vroeg om eventjes lucht te mogen happen en verdween uiteindelijk richting secretariaat om niet meer weer te keren.
De klassen werden leger en leger, niet bepaald een ramp, want ook het aantal leerkrachten slonk gestaag, en je kan nu eenmaal maar een beperkt aantal leerlingen in een studiezaal persen. Ondertussen ging de crèche van dochterlief dicht omdat ook kinderbegeleidsters enkel mensen bleken te zijn, niet resistent tegen een overvloed aan ziektekiemen. Net op dat moment, het moment dat het echt niet goed uitkomt bemerk ik een kriebel in de keel. Niet veel later gevolgd door vermoeidheid, lichte hoofdpijn en andere klachten waar een mens zich met voldoende koffie wel door kan slaan. Voor een dag of twee. Daarna gaven lichaam en geest de gezamenlijke strijd op en zat er weinig anders op dan overgaan tot gedwongen rust in de mate van het mogelijke.
En dan, na enkele dagen zombie zijn, als ik er net door begin te komen komt het bericht dat het tijd is voor mijn jaarlijks griepvaccin.
