Onder het adellijke neon van de De Merodestraat zag ik vorige nacht een mestkever een sigaret roken, tegenover nachtwinkel ‘Punjab’. Ik was uit het bed van mijn geliefde gestapt. Naast haar vond ik geen rust die nacht.
Nu betrof het geen paffende mestkever pur sang, een entomoloog zou voor minder steigeren bij de gedachte aan een petieterig insect met een heel klein sigaretje, maar de kever in kwestie zag er eerder uit als een halve mens, halve mestkever; de romp van een mens met mensenbenen maar in plaats van hun hoofd een Scarabee. Zoals de minotaurus. Maar dan met machtig vooruitstekende mandibels. En bovendien een meer zuiderse je ne sais quoi.
“Heb je toevallig nog een sigaret voor een vergeten idool?,” bracht hij uit, “dit was mijn laatste, en binnen kan je blijkbaar niet betalen met Lapis Lazuli.”
Hij tekende met de nog sintelende peuk een soort van acht in de lucht. Met dit simpele gebaar leek hij er toch in te slagen om de nachtwinkel, mij en hemzelf te betrekken in een geheim microklimaat. Alsof wat hier gebeurde alleen maar was ontstaan omdat hij het had geautoriseerd.
Nu herkende ik het ingerichte insect, het was Khepri. De Oud-Egyptische God verantwoordelijk voor het opkomen van de zon. In plaats van een bal mest, werd hem lange tijd geleden opgedragen de zon elke dag de horizon op te rollen. Ze geloofden toen namelijk nog dat de zon elke dag verdween en opnieuw geschapen moest worden. De Nihil. Mestkevers werden geboren uit mestballen, iets waar de Nijl-beschavingen ook iets De Nihil in zagen. Voor een Ptolemaër was dat bewijs genoeg dat de twee, stront-tor en zon, op een kosmologisch niveau verbonden waren. Dat de een de ander hielp met hun levensloop, en “versa vista”, zoals Jean Marie Pfaff zou zeggen.
“Waarom ben je weggegaan?” Ik klik twee blue camels uit het pak dat ik juist heb uitgewikkeld.
“Ik werd niet meer gezien,” mompelt hij nonchalant, “of ik werd nog gezien, maar het vereren gebeurde enkel nog achter glas. En het is moeilijk adem te halen onder een stolp.”
“Ik dacht dat mensen in Egypte trots waren op hun nalatenschap. Zowel wetenschappers als on-geïnitieerden tonen meer en meer belangstelling voor mythes uit Mesopotamië. Het is immers daar waar alles is begonnen. Ongeacht de tijd of tijdsgeest vertellen mythes iets over mensen. Narcissus verdrinkt dagelijks digitaal. The real housewives of Antwerp ruilen fruit met Loki om er eeuwig jong uit te zien. Ik betwijfel of je zwaarte zo is uitgevaagd. Daarnaast zou het voor altijd donker zijn als jij hier op de stoep bleef zitten.”
De deur van de nachtwinkel ging regelmatig open maar was nooit echt gesloten. Dan zei Khepri plots: “Weet je, je mag nog met zo veel vrouwen hebben geslapen, als je geen enkel goed verhaal te vertellen hebt, of je hebt AI nodig om een mail te typen: dan ben je een verloren mens.”
Met een smakelijke glimlach klotste hij de bodem van een verborgen blik GORDEN tussen zijn bewapende kaken. Ik keek hoe het groene neonlicht wazig over de stoep kroop langs hem, boemelend als een nachttrein op reis door het Scandinavische Hoogland. Poollicht over de Noordkaap, Neon op de stoep.
“Maar je moet vrouwen wel kunnen vrouwen,” voegde hij er nog aan toe, “Ze liefhebben. Of toch tenminste zeker een ander mens. Eigenlijk doet hun geslacht er niet toe. Ook niet als hun uiterlijk plastiek oogt. Het blijven mensen. Ze zijn hier maar kort. En voor de helft zitten ze in het donker.” Alsof alles hier mee gezegd was, knikte hij wijs en zelfvoldaan.
Hij bracht zijn gewicht over zijn schouder naar de straat, duwde zich vervolgens op zijn palmen recht, zocht in DOWNWARD FACING DOG naar zijn evenwicht. Met zijn heupen waaide hij op zoek naar het juiste hoogtepunt, zoekend tot ze robuust eindigden in een piramide. Zo bleef hij even staan, totdat hij recht klom, op zijn voeten terecht kwam. Een verre vogel klaroent de ochtend aan.
In bed vindt mijn vriendin het vervelend dat ik naar sigaretten ruik. Ik kriebel haar onder de oksel. “Wat is dat?” vraagt ze slaperig. “Een scarabee,” zeg ik.
