10.36 uur – vergaderzaal
Priya: David! David! David! Ik ben Priya. (Ze legt beide handen op haar borst). Dit is mijn dochter. (Ze legt beide handen op de knieën van haar dochter zonder haar aan te kijken.) David! (Ze sluit haar ogen, snuift zuurstof binnen en laat David haar handpalmen zien alsof ze zich overgeeft.) Vertel het me, David. Ben jij een vakbondsman? Jij gaat me helpen. Kom jij ons helpen? Met onze contracten? (David schudt zijn hoofd. Ze gaat onverstoorbaar verder.) Ik wil het voor eens en altijd weten: wat moet ik doen? Antwoorden wil ik, geen extra vragen. De centrale personeelsdienst weigert me te helpen. David! Ze duwen me verder het moeras in. Blijf ik in loondienst of kom ik hier sportlessen geven als zelfstandige? That’s the fucking question! De personeelsdienst hakt mijn vragen in kleine stukjes. Het leven is geen knikkerspel, toch? (Ze staat op, vouwt haar handen tot een toeter en gilt.) Heeft hier nog iemand het overzicht? (Ze plaatst beide handen op tafel en buigt zich naar David.) Welk statuut is godverdomme het voordeligste? Nu! David.
Kiki: Moeder! Stel je niet aan. Waarom stel je je vragen niet aan je vriendje?
Priya (als door een wesp gestoken): Shut the fuck up, Kiki! Wie denk je wel dat je bent! Je zwijgt of je gaat naar school. (Ze schuift Kiki’s stoel naar achteren, gaat voor haar staan en haakt een vrijgekomen lok achter Kiki’s oor. Ze glimlacht.) Ik heb liever dat je mama zegt.
Priya (richt zich opnieuw tot David.) David! Wie ben je? Wat kom je doen? Wat wil je? Kan ik iets voor je doen? (David komt dichterbij maar Priya stopt hem. Ze plaatst haar rechterwijsvinger tussen hen in en spert haar ogen.) David, ik wil dat je naar me luistert. Ik ken Koen, de grote baas hier. Ik ken hem goed tot zeer goed. Ik weet dat het Anker verkocht is én dat ik meer kan verdienen in het Anker twee punt nul. (Kiki gilt en veert op haar beurt achteruit. De rug van haar stoel klettert tegen de grond. Ze grijnst. Ze steekt haar rechterwijsvinger in de lucht en vormt een gaatje met haar linkerduim en -wijsvinger. Terwijl ze kreungeluiden maakt, steekt ze haar vinger in en uit het gaatje. Priya loopt rood aan en ontploft: ze pakt haar glas met cranberry-spuitwater en slingert het richting Kiki’s hoofd.)
Priya (schreeuwt het uit.): Fuck you, Kiki! (David krimpt ineen. De ijsblokjes en glasscherven glijden langs de muur naar de grond. Kiki glipt de vergaderzaal uit en Priya zet de achtervolging in.)
(Enkele minuten verstrijken alvorens Kiki opnieuw verschijnt. Ze zet haar stoel recht en gaat opnieuw zitten.)
Kiki (geamuseerd): Mijn excuses, David. Of moet ik zeggen: onze excuses? Kijk niet zo streng. Dit is dagelijkse kost voor mij. Ik ben blij dat er vandaag, voor het eerst, publiek bij is. Een getuige. Ogen op wat verborgen moet blijven. Je bent een geprivilegieerd waarnemer. Een glimp van het leven achter de schermen. De gordijnen gaan dicht, de deur valt in het slot en de maskers vallen af. Mijn bestaan? Sparren met mijn moeder. (Ze houdt haar hoofd schuin en glimlacht overdreven.) Excuses. Nogmaals: met mama. Praten, roepen, schreeuwen, troosten, bijten, oplappen en zalven. Zij is de dochter. Ik ben de moeder. (Ze wijst naar het glas voor haar.) Munt? (David knikt). Ik haat munt. Munt smaakt naar spoelwater. (Ze pakt het glas, schiet overeind en keilt het glas naar de roze plek op de muur.)
Kiki (gaat zitten in kleermakerszit en legt haar handen op haar knieën): Ik was vijf, denk ik. Ik lag in bed. Moeder kwam mijn kamer binnen. Ze duwde me naar de muur. Ze ging op het bed zitten, gaf me een hand en legde mijn andere hand stevig op haar knie. Ze huilde. Haar energie ging rond. Ik snikte. Haar ouders veroorzaakten haar wanhoop. Niemand hield van haar. Haar leven was een examen, maar niemand was geïnteresseerd in het resultaat. In de gloed van de maan hief ze haar hoofd, vlocht haar handen in elkaar en sprak een wens. Morpheus hoorde haar gebeden en hij verlegde die nacht enkele kabels. Hij ontkoppelde mijn zintuigen van mijn hart en sloot ze aan op het hart van mijn moeder. Mijn zintuigen zouden haar wensen en verlangens oppikken nog voor ze deze zelf zou registreren. Nooit zag ik de sterren feller fonkelen. Ze bleef huilen maar ze ademde al vrijer. Ik was kletsnat. Ze heeft een leger aan me, soldaten die haar omringen en elke pijn van haar weghouden. Ik ben haar buffer, haar harnas. (Ze kijkt David aan.) Haar vogelverschrikker, zodat zij kan groeien.
Kiki (staat op, loopt rond de tafel en kijkt de tuin in): Al op de lagere school had ik een doel. Terwijl mijn klasgenootjes fantaseerden over de ruimte en over kastelen was ik al voltijds aan het werk als personal assistant en therapeut van mijn moeder. (Ze draait zich om en kijkt David aan.) De regels zijn eenvoudig. Buitenshuis is ze volwassen en speelt ze mijn moeder. Geen gewone moeder maar een succesvolle, onafhankelijke moeder die moeiteloos respect afdwingt: een inspiratie voor velen. Binnenshuis geef ik haar de jeugd die ze nooit gehad heeft. Ik lap haar op telkens wanneer ze instort. Ik geef haar ruimte voor haar dagelijkse woedeaanvallen. Ik laat het bad vollopen, ik klop haar kussens op en zet haar knuffels recht. That’s it. In een notendop. Voor alle duidelijkheid: niemand mag weet hebben van de binnenhuis-versie van mijn moeder.
Kiki (gaat opnieuw zitten.): Eenvoudig, toch? Leesbaar als de lijnen van een tennisveld. Je speelt de bal terug en je zorgt ervoor dat zij er makkelijk bij kan. Als haar slag te lang is, haal ik de bal uit de lucht en leg hem dood in het net.
(David staat op en wandelt naar de natte muur. Hij legt de glasscherven voorzichtig in zijn vrije hand.)
Kiki: Ik ben kleiner van gestalte en ik ben steeds in de buurt. Ze hoeft me maar aan te kijken om haar ego op te krikken. (Ze kucht.) Ik ben haar Golden Dome. Ik ben de databank van alle mogelijke reacties op haar stemmingswisselingen. Ik ben het stappenplan naar haar gemoedsrust. Ik ben de brug die haar steeds weer op het droge brengt. Ik ben haar zwemvest, haar antidepressiva, haar geleidehond, haar boksbal. Ik ben haar jukebox vol peptalks. Als zij rustig is, val ik in slaap.
(David gooit de scherven in de vuilbak.)
Kiki: Als Priya ziek is, blijf ik thuis. Haar relatie met Koen vreet energie. Ze neukt Koen in de hoop dat hij zijn vrouw verlaat. Kansloos. Ze heeft een nieuwe theorie: volgens haar bestaat een relatie voor Koen enkel uit seks en aangezien hij geen seks meer heeft met zijn vrouw is zij de facto de uitverkorene. Hopeloos. (David struikelt en snijdt zijn rechterwijsvinger aan een scherf. Een druppel bloed legt zich op zijn vinger. Hij zuigt de druppel weg en kijkt op naar Kiki).
Kiki: Heb geen medelijden met me, David. Ik heb de beste voorbereiding op het leven gekregen: schakel je gevoel uit en doe wat je is opgedragen.
