Dag Elke,
Je kent me niet, en – in alle eerlijkheid – heb ik ook niet voor je gestemd. Daarvoor moet je dit niet verder lezen of ernstig nemen. Ik woon in de “piétonnier”, knal in het centrum. Daarvoor kun je misschien wel verder lezen. Ik vind het fantastisch om ’s morgens buiten te komen en niet met auto’s geconfronteerd te worden. Ik zou het niet meer anders willen.
Ik begrijp heel erg goed dat je het moeilijk hebt, dat “good move” tot een “bad dream” verworden is. Op PTB en Vlaams Belang na, zou voor de “move” iedereen een betere partner geweest zijn dan de combo PS-MR. Ik besef terdege dat het deze legislatuur vechten zal worden voor een status-quo op het vlak van verkeersvrij of -luw maken van straten, laat staan het opheffen van parkeerplaatsen. Zelfs die op de Zavel worden naar de volgende legislatuur geduwd dankzij “studie- en participatierondes”. Leep zijn ze wel, je zogenaamde partners.
Maar… ik denk dat je megagrote progressie kunt maken op het vlak van stappen, fietsen, openbaar vervoer. En dat MR-PS met wat geluk echte partners van je kunnen worden. Een polyamoreus partnership.
Stappen. Als je meer mensen wilt laten stappen, zorg dan voor een veilige omgeving. Ik ben net een blokje omgeweest, en was bijna het blokje om. Steppers, e-bikes, fatbikes op de Anspach. Ik zie mezelf niet op mijn oude dag wandelen op die Boulevard. Een heup breken kan op die leeftijd dodelijk zijn. Veiligheid is ook mijn dochters onbetast laten rondwandelen, en dat verdomde wildplassen eindelijk beboeten. Politie is er genoeg. Die zitten in een combi (met draaiende motor) op tiktok te surfen. Je kan gerust tegen de combi plassen zonder gevolgen. Leadership, weet-je-wel.
Fietsen. Ik wil zeker meer fietsen dan ik vandaag doe. Alleen… ik ben in het eerste jaar dat ik er woonde maar liefst drie fietsen gestolen. Allen op slot, en twee zelfs in een bewaakte (betalende) parking (van de MIVB). De bewaking haalde zijn schouders op, en de camera stond af. Ownership in de job, weet-je-wel. De politie op de Kolenmarkt liet me zelfs niet binnen om aangifte te doen, want “nutteloos”. Leadership, bis. Ik fiets nu enkel nog als ik de fiets mee binnen kan nemen, niet als ik hem op straat achter moet laten. Ook niet voor vijf minuten. Want de derde fiets werd gestolen terwijl ik een stukje vis in de Carrefour kocht. Ook daar kon de bewaking me niet helpen, en bestonden er geen beelden (camera stuk).
Fietsen bis. Patsergedrag. De miniring (Wolvengracht-Schildknaap) is een racebaan. Net zoals veel andere kleine en grote wegen, geven we vrij baan aan patsers. Knallende, illegale, uitlaten. Sigaret in de kwebbel. Zonnebril bij wijze van Koningskroon. Pak ze aan en ik fiets vaker. Leadership, tris.
Openbaar vervoer. Op zondag zie ik makkelijk tot 10 controleurs bovengronds aan metrohalte Beurs een sigaret roken en koffie drinken. Dubbel betaalde shiften à l’aise. Terwijl er beneden geplast, gebruikt en geïntimideerd wordt. Pak het verdikke aan. Maak je metro, tram en bus een veilige en aangename plaats. Ownership in de job, bis.
De next “good move” zou wel eens in het creëren van een “correcte” stad kunnen zitten, eerder dan in het tevergeefs knokken om deze legislatuur nog een parkeeplaats kwijt te geraken. Dat zal voor een andere coalitie zijn. En ja, repressie zal echt nodig zijn. Daar mag je niet naïef in zijn. Wie intimideert krijgt al jaren de baan vrij. Dat krijg je niet met een sensibilisatie gekeerd.
En laat je door je partners niet wijsmaken dat het in “een grote stad” onvermijdelijk is. Brussel is een zakdoek groot. Wie beweert dat het een grote stad is, is in se een plattelander. Echt waar, het lukt in echte steden. Het lukt in Parijs, Londen, Madrid, Wenen. Ik had tien jaar geleden nooit durven stellen dat Parijs zalig fietsen is, en de metro in Madrid of Londen “echt gaaf” is. In Wenen zie ik dan weer niemand wildplassen of zijn blikje op straat gooien. Omdat het daar nu eenmaal niet betaamt.
Sincerely yours, en – zoals ze hier zeggen – “courage”,
Pascal
