Blogger Pascal schreef een open brief aan Brussels minister van Mobiliteit, Openbare Werken en Verkeersveiligheid Elke Van den Brandt. Hij riep haar op om progressie te maken op het vlak van stappen, fietsen en openbaar vervoer in Brussel door te werken aan een correctere en veiligere stad, waarin wangedrag ook effectief bestraft wordt. De minister antwoordt.
Dag Pascal,
STOP, in the name of love… for your city. Want ik lees in jouw pleidooi iets waar Brussel inderdaad nood aan heeft: nog meer gaan STOP’en bij het inrichten van onze publieke ruimte (dat wil zeggen voorrang aan stappers, daarna trappers, dan openbaar vervoer, en als allerlaatste de personenwagen). Enkel zo zorgen we voor minder auto’s op de weg, minder files, betere luchtkwaliteit, meer plaats voor wie hier woont. Dat principe staat trouwens ook zwart op wit in het regionaal mobiliteitsplan genaamd… Good Move.
… of Better Move, Smooth Move, of gewoon Move your butt: ik ben eerlijk gezegd niet getrouwd met de naam Good Move. Zolang we met deze regering maar blijven uitvoeren wat in het regeerakkoord staat: gevaarlijke punten veiliger maken (de werken aan het Louizarondpunt zijn begonnen), wijken die als sluiproute misbruikt worden autoluw maken (de Broustinlaan kreeg een vergunning voor een duurzame heraanleg), en stap voor stap, trapper voor trapper, een stad maken die leefbaar is voor iedereen. De Lambermontlaan in Schaarbeek kreeg een apart fietspad, de A12 langs het privépark van de koning wordt een publiek park mét fietsbrug – kom zeker eens een kijkje nemen, begin juli vieren we daar feest – en Sainctelette is nu nog één grote werf, maar wordt eind volgend jaar een groene, aangename toegangspoort tot de stad. Ik kan zo blijven doorgaan, maar ik wil maar zeggen: dát is mijn mandaat.
Over jouw gestolen fietsen: dit haalt mensen inderdaad van de fiets, mensen die spaarden, hun angst overwonnen, bewust hun auto aan de kant zetten. Fietsflik David Stevens en zijn fietsbrigade bestrijden al jaren fietsdiefstallen actief, wijk per wijk, met lokfietsen en gerichte acties. En wie zijn fiets registreert via MyBike vergroot de kans op terugvinden van 4 naar 20 procent, een Brussels systeem dat ondertussen nationaal werd uitgerold. Maar de echte sleutel ligt bij beveiligde stallingen: want minder dan 1% van de fietsen in een beveiligde fietsbox wordt gestolen. Juist daarom blijven we het netwerk van fietsboxen uitbreiden, zo lang er Brusselaars op een wachtlijst staan voor een veilige plek voor hun fiets, is er werk aan de winkel.
Ons openbaar vervoer: de Brompton onder de OV-maatschappijen? De Gazelle? Laat ons zeggen: in vergelijking met De Lijn in Vlaanderen mogen wij hier “ons pollekes kussen”. De MIVB is zo populair dat er vorig jaar meer dan 400 miljoen ritten gebeurden. Vierhonderd miljoen keer iemand die niet in de file stond te toeteren. Die vele MIVB-stations worden in onze grootstad gebruikt door thuisloze mensen en mensen met verslavingsproblemen, en daar doen we met de MIVB ook iets aan. Includo is een team dat dagelijks op pad trekt in metrostations en mensen de weg wijst naar de meest geschikte opvang voor hen. En dan is er LinkUp: een gebruikersruimte vlakbij metrostation Ribaucourt waar mensen met drugsverslaving terechtkunnen zodat ze veilig kunnen gebruiken, en in een keten van opvang terechtkomen. Het is trouwens de federale overheid die bevoegd is voor drugsbeleid, maar die laat het daar soms behoorlijk afweten. Dus namen we in Brussel het heft zelf in handen.
Ik wil afsluiten met een hardnekkig misverstand: ik knok niet om parkeerplaatsen weg te krijgen. Ik knok voor nul verkeersdoden op onze wegen, voor de gezondheid en de longen van onze kinderen en ouderen, voor een leefbare stad waar mensen zoals jij bewust kiezen om te wonen en te werken.
Ik geloof er oprecht in dat we over niet al te lange tijd delegaties uit de steden die jij opnoemt zullen ontvangen, die hier komen kijken hoe Brussel haar inwoners op nummer één zette. Het resultaat van mensen die picknickten op straat, die bleven brieven naar politici schrijven, bleven hopen en dromen, en niet opgaven bij weerstand. Als een boom die al jaren harde wind moet opvangen, maar blijft staan omdat hij dikke wortels heeft gekregen.
Pascal, please don’t STOP: met brieven schrijven, je stem gebruiken, op BrusselBlogt én in het stemhokje. Courage aan ons allebei.
Veel liefde
Elke
