14:00 – in de theaterzaal
David: Tijd voor mentale stretch-oefeningen! (Hij legt zijn hoofd op zijn schouders en ademt langzaam in en uit. Hij kantelt zijn hoofd voorwaarts, kin op de borst. Kin beweegt naar linkerschouder. Puf, zucht. Kin beweegt naar rechterschouder. Hij kijkt op.) Excuses, ik voel me hondsmoe, een schim, zelfs mijn schaduw weigert dienst. Ik bevries en ik zweet. Gênant. Klamme handen. Ik schaam me, echt, ik krijg het niet van me afgeschud. Mijn hele lichaam plakt van de schaamte, als overgoten met honing. Hoe wrijf ik me schoon als zelfs mijn handen onder de honing zitten? Irritatie, mijn eigen mening, het verliezen van controle: ik hou het niet meer samen.
(Wanhopig) We staan nog steeds op de plaats van afspraak, braafjes aan de voet van de berg. (Hij huilt droog.) Het project hapert. De theorie is glashelder, de praktijk duidelijk weerbarstiger. Ik kom met een positief project, toch? Ik dacht jullie gelukkig te maken. Ik kom luisteren, aandachtig kijken naar wat jullie doen en hulp bieden bij toekomstige projecten. What’s not to like?
Het lijkt wel of we een puzzel proberen te leggen met stukjes uit vijf verschillende dozen. (Hij checkt het uur op zijn gsm.) Twee uur. Ja, dat klopt. Je kan op schema liggen en nog steeds niets bereikt hebben. (Hij snijdt een punt uit de fruitbiscuit, positioneert het lemmet van het mes voor zijn open mond en schuift de taart hap-bijt-slik weg. Met de ogen dicht beweegt hij zachtjes het hoofd.) Oh, oh, oh, wat is dit lekker. Even weg van de wereld. Beter dan seks. Die combi van luchtige cake en zoete slagroom, je zuigt het moeiteloos tussen je tanden de leegte in.
Ik wil mijn face in die taart gooien. Helemaal verdwijnen, me als een hond enkel laten leiden door wat ik lekker vind. Luister, ik ben gestopt met cocaïne, ik ben gestopt met zuipen, ik ben gestopt met roken. Ik richt mijn donkere energie nu op gebak. Af en toe moet ik me onderdanig voelen, me onderwerpen aan iets dat groter is dan ik. Me verliezen in frangipanes van de Panos: ik krijg tranen in mijn ogen van die gele amandelvulling. Krakend glazuur maakt me week. Chocolade éclairs voeren me weg. Ken je de merveilleux van Chez Fred? Fuck me. Ze hebben nu een tweede zaak geopend waar je kan scoren aan een tafeltje, zoals in opiumtenten waar je op een ligbed je roes kan uitslapen. Room, suiker, krak en zuig. Sluit je ogen en je houdt de high langer vast.
Gaufre de Bruxelles, crème chantilly in La maison des gaufres als ik naar Brussel-Centraal moet. Ik plant het houten vorkje in de laatste rij vierkanten inkepingen en schuif de wafel naar binnen. Mijn lievelingseten is slagroom. Wolken zijn slagroom. Fuck cappuccino met melkschuim, ik wil een Belgische cappuccino met toeven slagroom uit een spuitbus. (David trekt een chocoladen harpje uit een toefje slagroom en legt het plechtig op zijn tong.)
Ik sta midden op het kruispunt van de Grasmarkt met de Kleerkopersstraat en een gevoel van leegte overvalt me, het besef van mijn eigen onnozelheid dringt zich aan me op, een dosis zelfhaat lost op in mijn bloedbaan. Ik hoor de misthoorn. De paniek slaat toe. Zonder aarzeling bereken ik mijn opties: het is twee minuten lopen naar La maison des gaufres, maar: een wafel is snel op. Het is slechts één minuut naar Chez Fred, maar: er is vaak een lange rij door die kuttoeristen. Eén minuut naar Carrefour voor een cirkelvormige plastieken container vol Baisers de Malmedy, maar: niet altijd in voorraad en ik voel me vaak ziek na vijftien stuks. Vier minuten naar Exki voor de cranberry muffins met suikerkristallen. Twee of drie stuks? Een kwartier de berg op naar Wittamer voor de Saint-Honoré, maar: de gekarameliseerde bladerdeeg is rechtstaand onhandig naar binnen te werken. Zeven minuten naar de Pain Quotidien voor de profiterole vastgelijmd op een zandkoek. Ik wil me volsteken als een varken. Geen ruimte laten voor gevoelens. Twee minuten naar Paul, voor drie, nee vier canelés. Ik kalmeer na de vijfde.
Stel: ik stop met gebak, welke verslaving dient zich dan aan?
Priya (knikt): Seks, denk ik. Ja, seks. Lichaamsbeweging is goed voor je. Je zet kracht vanuit je heupen. Je kan je ook altijd inschrijven voor mijn zumba-klasje.
Johan: Volgens mij raken mensen hun energie niet meer kwijt. Te vaak is menselijk handelen opgeofferd aan een digitale oplossing. Klik en klik en daar sta je dan. Je kan je praatje aan niemand kwijt.
Priya (onderbreekt Johan): Wie ben jij?
David: Waar zijn mijn manieren? Ik ben vergeten Johan aan je voor te stellen. Priya, dit is Johan. Johan, dit is Priya. Ik heb Johan vandaag uitgenodigd. Hij is aspirant priester en volgt een opleiding aan het Grootseminarie.
Priya: De kerk? Moeten we allemaal opnieuw de kerk in, op een houten bank gaan zitten? Is dat je grote plan, David? Is dat je grote goednieuwsshow? (ze schudt haar hoofd.) Is Koen hiervan op de hoogte? Ik pas. Over my dead body. Wat heeft de kerk ooit voor vrouwen gedaan?
David: Rustig Priya, wacht even. Mag ik?
Priya: Mijn hemel. Ga je me trakteren op een rondje mansplaining? Heb ik, de domme gans, het weer niet begrepen? Zwijg David. (Ze wijst naar Johan) Jij ook. Satan. Luister: ik heb een ellendige jeugd gehad. En ook mijn volwassen leven loopt niet op rolletjes. Ik wordt in jullie wereld twee keer gediscrimineerd. Eén: ik ben een vrouw. Twee: ik heb een aziatisch uiterlijk. Ik kan je vertellen dat België veel is, maar het is niet lief voor vrouwen en ronduit gemeen als ze niet Marie heet. Ik zie brandstapels op elke hoek van de straat. Ik zal nooit als eerste de finishlijn passeren: mijn zakken zijn gevuld met de zwaarste stenen. (Ze staat recht). En zeg me niet dat ik overdrijf. Dat niemand me komt vertellen hoe ik me moet voelen. Elke dag opnieuw trek ik ten oorlog en ik geef geen duimbreed meer toe. Weet je hoe vermoeiend het is om continu waakzaam te zijn? Een tel onoplettendheid en ik sta opnieuw achteraan.
Johan: Ben je uitgeraasd? Mag ik even? Waar ben ik in terechtgekomen? Ik laat me niet zomaar naar de slachtbank leiden voor iets dat ik niet gedaan heb. De kerk heeft fouten gemaakt maar – en daar is nooit aandacht voor – de kerk heeft ook enorme stappen voorwaarts gezet.
Priya: Gelul. Jullie dansen nog steeds rond in die belachelijke jurken.
Johan: Excuseer? (Hij trekt een denkbeeldige lijn op tafel met zijn wijsvinger.) Tot hier en niet verder, dame. Je verplicht me om mijn grenzen zeer duidelijk aan te geven. (Hij zoekt oogcontact met David.) Zie je nu wat er gebeurt? Mensen maken je belachelijk. Je maakt ze deelgenoot van je levenskeuzes en ze pissen tegen je aan. Ze associëren mij met alles wat de kerk fout heeft gedaan – en dat is inderdaad een hele waslijst – maar nooit met wat ze goed heeft gedaan. Wat is er mis met Sint-Franciscus? Mijn persoonlijke held.
Priya: Sint-Franciscus? Seriously? Loop dan rond in een patattezak en ga de beesten vervelen met je kutverhaal.
David: Jesus, Priya, hou je godverdomme in. Je bent niet de enige die het moeilijk heeft. Iedereen heeft zo zijn verhaal. Ik kan je vertellen dat ik vrij vrouwelijk beweeg en dat ik daar vaak mee ben gepest. Plus: ik heb het moeilijk gehad met mijn coming-out. Ik liep tegen de dertig toen ik uit de kast kwam.
Priya: Dikke kwatsch. Anno 2026 kruipt iedereen wel eens op een seksegenoot. Wat kan mij het godverdomme rotten waar jij je leuter in duwt?
Johan: Ik respecteer alle leven op aarde (hij trekt opnieuw een lijn) maar het moet wel natuurlijk blijven.
David: Wat? (Hij kijkt Johan strak aan.) Ik geloof mijn oren niet. Discrimineert de kerk homo’s nu nog steeds? Jullie hebben het godverdomme uitgevonden!
Johan: Mag ik nog even wijzen op het feit dat iedereen recht heeft op zijn eigen mening, officieel vastgelegd in artikel negentien van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Dank voor jullie aandacht.
David: Je kan fluiten naar mijn aandacht, vuile klootzak. Op grond van artikel één mag ik jouw minzaam smoelwerk hertimmeren.
En tussen haakjes: homoseksualiteit wegzetten als onnatuurlijk is geen mening, maar discriminatie en verboden op grond van, niet één, maar twee artikelen van het UVRM. Ik kan mijn geaardheid niet veranderen maar jij? Jíj kan wel kiezen voor een inclusievere godsdienst. Wat houdt je tegen?
Johan (houdt zijn hoofd scheef en fixeert David) Homosexualiteit ligt niet verankerd in je dna, lieve David, homosexualiteit is een keuze. (David staat op, grijpt Johan vast aan zijn achterhoofd en duwt hem de fruitbiscuit in. Een stukje mandarijn wipt op en landt in Priya’s schoot.)
